Coton de Tuléarity

Coton de Tuléarwandeling 2007.

Na vorig jaar een keertje overgeslagen te hebben wegens drukte aller kanten, hebben we dit najaar de draad weer enthousiast opgepakt.

De wandeling vond op initiatief van een paar fokkers plaats op 30 september bij de strandopgang Langevelderslag te Noordwijkerhout.
De trouwe wandelfans weten het al, een ideale plaats om een hondenwandeling te houden. Niet alleen voor de rashondenwandelingen, maar ook met de KC’s hebben we hier al meerdere wandelingen georganiseerd. Grote honden, kleine honden, ze kunnen zich hier heerlijk uitleven.

De verzameling vond plaats op het grote parkeerterrein in de duinen gelegen. En natuurlijk een luid en duidelijk enthousiast welkom van alle cotons onder elkaar. Alle bazen en bazinnen een ‘big-smile’ op het gelaat. Het blijft een schitterend gezicht zoveel, nu nog witte, cotons bij elkaar.
Met het weer hadden we ook heel veel geluk, waren sommige ‘s morgens nog met regen vertrokken, aan de kust was het prima weer. Het werd zelfs warm in de loop van de middag.

Start van de wandeling dus maar. Het eerste stukje door de duinen, nog even aangelijnd om aan de groep te wennen. Na een minuut of tien een mooie speelgelegenheid in een grote duinpan. Hier konden de honden los en machtig wat vinden ze dat leuk om te rennen door het zand. Een lust voor het oog. Apporteren van stokjes gaat sommige ook goed af. En frappant weer hoe goed al die toch wel vreemde honden voor elkaar met elkaar overweg kunnen. We rennen allemaal door elkaar, dikke pret.

Tijd weer om onze weg in de duinen te vervolgen. Veel bekijks hebben we met onze groep van de wandelaars her en der. Zelfs een groep wandelaars met Weimaraners kon ons wel waarderen.
Vanwege het mooie weer hebben we de lange weg door de duinen genomen. Een flink stuk waar de cotons geen moeite mee hebben.

Dan een steil zandpad over en daar is hij dan; de zee!
Even staan de cotons boven op de duintop te kijken naar wat zich voor ons opdoemt, maar dan nemen ze het rit aan en sprinten naar beneden naar strand en zee.
Blijft toch weer het ultieme moment. Sommige gaan pootje baden met de baas, maar het water is al wel koud.
De terugweg langs het strand blijft uitnodigen tot veel speel- en renplezier voor de honden. Er is ook zoveel ruimte op het strand en zo veel te ondernemen onderweg.

Moe maar voldaan nemen we plaats op het terras voor een honden- en mensenversnapering bij het hondvriendelijke restaurant.
Bij het afscheid weten we het allemaal zeker; volgend jaar weer!

Thérèse Wubben

Wandeling 2007